Het leven van een Nederlandse Karamojong ;)

Zoals de titel al weggeeft leeft er ergens op de savanne in Karamoja een wit Nederlands meisje met zwarte krullen en blauwe ogen! Misschien kun je al raden dat ik het ben: Joanna. Opgegroeid in Brabant, leeft al 26 jaartjes op deze aardbol en nu verhuisd naar het verre Karamoja in Oeganda.

 

 

karamoja

 

  

Had ik ooit gedacht dat ik zou verhuizen naar de savanne van Afrika en zou leven in een klein huisje aan de voet van de berg? Nee, haha! Maar toch woon ik hier en word ik elke dag wakker van de koeien en geiten die hun ontbijt (gras) komen opeten voor mijn deur. Ik zeg ze gedag terwijl ik mijn theetje voor mijn deur opdrink wanneer de zon opkomt. Als ik het zo beschrijf klinkt het als een paradijsje… de rust, de natuur en de cultuur. Maar het gaat niet altijd alleen maar over rozen.

Precies een jaar geleden zette ik voor het eerst ‘voet aan wal’ en genoot van elke seconde. De cultuur van de Karamojong fascineerde me op een positieve en soms negatieve manier. Ik werd verliefd op de natuur, de bergen en de zon. Oh, wat was het warm terwijl iedereen in Nederland in de sneeuw zat! De rust was het meest bijzondere. Ik kwam uit de grote stad waar iedereen van de ene naar de andere kant rende omdat ze overal en nergens moesten zijn. Presteren! Dat was er niet, hier op de savanne. Allemaal prachtige dingen die me het gevoel gaven: IK WIL NIET WEG!

 

 

 

 

Er kwam al snel een reden bij, namelijk: een knappe Karamojong die in mijn leven gelopen kwam met zijn eindeloze lange benen en karakteristieke gezicht. Wat een man hier aantrekkelijk maakt is als hij heel hoog kan springen tijdens de traditionele dans. Ik dacht eerst dat het onzin was, maar ik kwam er al snel achter dat toen Julius de hoogte in sprong mijn hartje op hol sloeg, haha.

Nou, de beslissing is daar: laten we het maar proberen! In september kwam ik terug en begon het leven in Karamoja. Hoe pak je zoiets aan? Een heel nieuw leven opbouwen in de middle of nowhere, zonder familie en vrienden? Ik kan je eerlijk vertellen dat het niet altijd even makkelijk is. Maar gelukkig vond ik snel dat heerlijke huisje bij de berg en een online baan die mij genoeg geeft om elke maand van rond te komen.

Ondertussen wordt mijn leventje een groter geheel en loop ik elke dag over allemaal kleine zandpaadjes naar mijn werkplek. En echt elke dag is die wandeling anders! De ene dag laat iedereen mij lekker en kan ik in alle rust naar de bewoonde wereld lopen. De andere dag moet iedereen iets van mij hebben omdat ik een Muzungu (blanke) bent. De volgende dag vragen een paar lieve vrouwen of ik hen wil helpen met boomstammen verplaatsen, want het is toch wel hilarisch om een witte vrouw dat te zien doen. En de dag erop willen alle mannen die mij passeren met mij trouwen...

 

 

sunrise

 

 

Ik ben zeker een verschijning en daar moet ik nog steeds aan wennen. Er wonen een paar blanke mensen in het dorp waar ik woon, maar de meeste werken voor een NGO en hebben een heerlijk huisje met alles erop en eraan: een auto, chauffeur en een goed westers salaris. Er zijn er maar weinig die vrij over straat lopen, lokale vrienden hebben en net zoals iedereen eten bij de straattentjes. Dat ik dat doe, betekent vooral verbazing voor de bevolking hier.

Het is soms erg moeilijk, omdat ik nooit hetzelfde zal zijn als mijn geliefde en zijn vrienden. Aan de andere kant is het fijn om geaccepteerd te worden in een kleine community met een bijzondere cultuur en mega vriendelijke mensen. Maar hoe je het ook wendt of keert: hier zal ik altijd die blanke zijn met de zwarte krullen en de blauwe ogen!

  

Liefs!!!


Deel dit bericht


Laat een reactie achter

13 reacties

  • pjCcQSlYPi

    • iQIjVUZyPomHYSw
  • eGilLxJWcaop

    • kSjimUJfo
  • yHPOCIRhnLauq

    • AEkIzJeafyP
  • pzwGRFChXInOP

    • vJMEfRzrwsVKTpuS
  • wBVKiMgRTP

    • vOHhouTSaKmIwB